Ben ve ben

Merhaba ben anob. Evet, küçük harfle çünkü büyük harfle olmaya değer bir yönü yok. 1 hafta sonra tekrardan buradayım. Neden bu yazıyı yazdığımı bilmiyorum gerçekten. Sadece sıkıldım ve bir şeyler yazma isteği doğdu içimde. Her gün o kadar aynı ki sanki hiçbir şey değişmiyor. Günler geçiyor sadece. Yeterince bir olay olmuyor. Hayatımda kimse yok diyebilirim. Kimseyle de konuşmuyorum ailem dışında. Yeterince sıkıcı bir hayatım var şu anlık. Şikayet etmiyorum aslında. Sadece birkaç kişiyle tanışsam fena olmazdı diye düşünüyorum. O kadar monoton ki şu an. Evden bile çıkmıyorum şu aralar. Çok sıcak bir de. Galiba biraz dertleşmek istiyorum bu yazıda. Sadece oyun oynuyorum şu aralar. Onların da bir zevki yok aslında. Sadece zaman geçsin diye. Bir tek bugün bir diziye başladım. Adını vermeyeceğim bende kalsın o da. Yeterince yalnız hissediyorum bunu belirtmek istiyorum. Fazla insan etkileşiminden sıkılan biri için bile o sosyallik gerekli galiba. Yapacak hiçbir şeyim yok. Konuşacağım herhangi biri de yok. Yok yani. Şu sıralar haz aldığım herhangi bir şey yapamıyorum. Bu da hedonizme ters bir şey galiba. Aslında dışarı gezmeye çıkabilirim. Ama o da çok uğraş gerektiren bir iş. Aynı zamanda dışarısı çok sıcak ve beraber gidebileceğim biri olmayınca o da zevkli olmaz. Hedonizm bu anlarda bize ne tavsiye ederdi acaba. Haz alabileceğim bir şey olmayınca ne yapmalıyım bilemiyorum. Bir şeyler hakkında derin araştırma yapmayı sevsem de o da zor geliyor şu aralar. Çünkü uzun süre dışarı çıkmazsam ve herhangi birileriyle konuşmazsam verimliliğim fena halde düşüyor ve tamamen işe yaramaz hale geliyorum. İlham gelmiyor kısacası. Buraya yazı yazmak, bir şeyler anlatmak istesem de bu tarz durumlarda herhangi bir şey aklıma gelmiyor. Şu an bile burayı devam ettirmekte zorlanıyorum. Bilmiyorum neden bu şekilde. Aslında oyun oynamak zevk aldığım bir aktivite ama sürekli olunca çok da hoş olmuyor. Bu haz alamama durumunun hangi durumlarda geçebileceğini biliyorum o yüzden herhangi bir şeyle ilişkilendirmek saçma olur. Sadece evde sıkışıp kaldığım ve herhangi biriyle konuşmadığım, aktivite yapmadığım için böyle. Ama bunları yapıp yapmamam sadece bana bağlı olmadığı için herhangi bir şekilde düzeltemiyorum. Bir de yaz insanı olmamamdan da kaynaklanıyor olabilir biraz. Kışı severim ben. Kar yağması ve diğer kışa özgü şeyler çok hoşuma gidiyor. Hala yazıyı devam ettirmekte zorlanıyorum. Ne yazsam bilemiyorum cidden . Komik bir durum gibi ama aslında değil. Şairin oturup ilham beklemesine benzettim ben şu an bunu. Aslında bu yazıyı okumanız için de herhangi bir neden yok. Sadece benim kişisel hayatım üzerine bir yazı. Ama zaten bunu herhangi biri okusun diye yazdığım da söylenemez. Tabii bir kişi bile okursa mutlu olurum. Ama amacım yaşadıklarımı buraya yazıp biraz da olsa rahatlamak. Öyle de oldu galiba. Yazıya başlarken olan ruh halimden daha pozitif bir halde hissediyorum kendimi. Baya da bir uzun yazmışım aslında. Ekleyebileceğim bir şey var mı bir düşünmem lazım. Düşünmeye de şu an üşendiğimi söylesem yalan olmaz. Beynimi %5 kapasitede falan kullanıyorum şu an. Ekonomik modda diyebiliriz. Ama fazla çalıştırmam için de herhangi bir sebep yok. O yüzden böyle belki de. Neyse ben çok saçmaladım galiba. 1 hafta sonra gelen bir yazı için fazla kişisel bir yazı olsa da bundan memnunum. Çünkü yazıları kendim için yazıyorum sadece. Her neyse işte bir sonraki yazılarda görüşmek üzere.